Doorgaan naar hoofdcontent

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.

Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden die games niet genoemd in de top 100 beste games, door Metacritic. Hoe valt het verschil te verklaren tussen de twee media?

Ondanks dat games ook een visueel medium zijn, is er een fundamenteel verschil tussen de twee: films zijn een passief medium, games actief. We zouden filosofisch ons kunnen afvragen of een film wel een film is als er niemand naar kijkt, maar als de film begint, wordt aangezet, draait de filmrol of het digitale bestand net zolang totdat het einde bereikt is. Echter, als je Super Mario Bros. aanzet en niks doet, gebeurt er niks. Nou ja, in de oudere games zat er nog een tijdslimiet, maar tegenwoordig niet meer. Games moeten gespeeld worden.

Natuurlijk is er door de jaren heen heel veel bereikt op het gebied van film: nieuwe technologieën, van geluid, naar kleur, scherpere beelden, special effects - vergeet niet het acteerwerk of camerawerk, dat is door mensen gedaan. Maar het blijft een film. Games hebben in vergelijking veel meer doorgemaakt: van zwart-witte pixels, grote arcadekasten, Game Boys, games op discs, digitale distributie, genres die zijn ontstaan, noem maar op. Games blijven veranderen, gameplay blijft veranderen.

Ik zeg 'veranderen', niet 'verbeteren'. Want gamers (en ook game-recensenten) zijn verwend: vroeger had je zoiets als een 'save point' of een 'health pack'; nu moet je in Call of Duty even schuilen en kan je er weer tegenaan; als je dan toch doodgaat, geen probleem, de game zet je vlak voor de schietpartij weer terug. Door deze gameplay vooruitgang is het moeilijk om terug te gaan naar de vorige game. The Godfather is een briljante film, The Godfather II ook. Stel dat je de tweede eerst ziet, dan kan je met veel plezier genieten van de eerste film. Stel dat je eerst Tomb Raider uit 2013 speelt en dan een poging waagt om Tomb Raider uit 1996 te spelen, dan is het een stuk lastiger.

En dat is zonde. De geweldige games van toen vergeten we maar al te snel; nieuwe systemen zorgen voor betere graphics, betere gameplay met grotere levels. Daarom zien we maar een handjevol 'oudere' games in het lijstje verschijnen. Alleen, wat zien we op nummer één staan? The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Uit 1998. Klaarblijkelijk zijn er games die de tand des tijds wel weten weerstaan. Nu ga ik een potje Tetris spelen.

Zulk taalgebruik is hyperbool, "ooit" moet natuurlijk "tot zover" zijn, maar niemand schrijft of praat zo.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Een nieuw spel

Door Jeroen


Soms zijn er momenten dat ik op zoek ben naar een nieuwe game om te spelen. De prijs van een nieuw spel is net te hoog om in de wilde weg een paar spellen te kopen en maar te kijken of er iets leuks tussen zit. Er zijn dan verschillende strategieën die ik toepas.