Berichten

Berichten uit juli, 2016 weergeven

Sunday Service #5

Op zondag is er Sunday Service op Video Game Filosofie. Een korte boodschap, bedoeld als moment van bezinning.
Ik speel games op PlayStation consoles, op dit moment de PS4. Dat wilt niet zeggen dat ik altijd dat zal blijven doen, want concurrentie is goed. Dat zorgt ervoor dat console makers zich scherp houden en uiteindelijke heeft de consument daar profijt van. Vroeger was ik verslingerd aan Nintendo. Mijn eerste ervaring was met de Nintendo Entertainment System (NES); toen ik waarschijnlijk een jaar of vijf, zes was. Ik speelde op de SNES en later op de Nintendo 64. Later kreeg ik ook de PlayStation - daar had je games zoals Tomb Raider en Resident Evil 2. Als opgroeiende puber wilde ik meer volwassen games.
Met zakgeld te sparen en door wat bijverdienen met een bijbaantje had ik genoeg geld om een PlayStation 2 te kopen. Later heb ik pas een GameCube aangeschaft. De originele Xbox kon mij niet bekoren. De opvolger, de Xbox 360, leek mij interessant, maar dat was vooral gericht op …

In het nieuws: No Man's Sky en een kwestie van geduld

De game No Man's Sky wordt al een hele tijd reikhalzend naar uitgekeken. De game werd aangekondigd in december 2013 en is meerdere malen uitgesteld. Niet iedereen kan daar even goed mee omgaan; ontwikkelaar Hello Games werd zelfs met de dood bedreigd. Nu lijkt alles goed te gaan met No Man's Sky. Op 9 augustus verschijnt de science fiction titel voor PlayStation 4 en PC.
Maar zelfs anderhalve week wachten is voor sommige gamers te lang. GameSpot meldde dat iemand $1302,95 heeft betaald voor een exemplaar. Dat is omgerekend €1.166,06. Grofweg 1,100 euro meer dan voor de daadwerkelijke verkoopprijs. Dit is niet een zeldzame game, of een bijzonder speciale collector's edition. De koper heeft een echt exemplaar weten te verkrijgen, waarschijnlijk via iemand die in een winkel werkt en zo de releasedatum voor is. De koper zei op Reddit dat hij een goed inkomen heeft en niet naar de kostprijs kijkt, maar in hoeverre hij van de game kan genieten.
De game komt op 9 augustus uit, d…

Update: stijl en lettertype

Afbeelding
Ik kreeg van een aantal lezers te horen dat Video Game Filosofie niet bijzonder goed te lezen was. Het lettertype wat ik voor de titel en berichtkop had geselecteerd werd overgenomen door alle tekst, dat is niet de bedoeling. Ik had een mooie, elegante afbeelding van de game Journey uitgekozen, maar deze werd op grotere schermen herhaald in blokken. Geen gezicht.
Ik hoop binnenkort met een website designer te kunnen zitten om te overleggen wat mogelijk is. In de tussentijd ziet Video Game Filosofie er een beetje saai uit. Mijn excuses daarvoor.

Video Game Filosofie is op twitter

Om geheel bij te blijven heeft Video Game Filosofie nu ook een twitter account, zie twitter.com/VGFilosofie. Facebook volgt nog.

Get Rhythm: alle video games zijn rhythm games

Afbeelding
Naast games zoals World of Warcraft speel ik nooit rhythm games, games waarin je op het ritme de juiste knop moet aanslaan. Denk aan Guitar Hero. Met een grote plastic controller volg je een track op het scherm. In de Dance Dance Revolution serie moet je de juiste 'dance moves' nemen, thuis of op een arcadekast. Just Dance houdt de bewegingen bij door de Kinect op de Xbox en de Move controllers op PlayStation 3 en 4. De Rock Band serie is het populairst: er zijn meer dan 13 miljoen games van verkocht. Het genre heeft mij nooit getrokken. De games kennen nagenoeg geen verhaal en zijn vooral bedoeld om samen te spelen. Nu zou je in je eentje kunnen oefenen, om vervolgens je vrienden in te maken, maar of ze dan nog zin hebben om te spelen...
Het Pac-Man wereldrecord
Van de week zag ik dit filmpje over Billy Mitchell. Deze man heeft verschillende game wereldrecords op zijn naam staan. Hij was de eerste die Pac-Man heeft "uitgespeeld" - tussen aanhalingstekens, want de ga…

Interview met Frank Bosman

Afbeelding
Voor het eerste interview op Video Game Filosofie heb ik Frank Bosman mogen spreken, cultuurtheoloog verbonden aan Tilburg University. Ik heb Frank leren kennen als gastdocent tijdens mijn studie, waar hij een college gaf over het religieuze in film.

Sebastiaan: Bedankt dat ik je mag interviewen voor Video Game Filosofie. Voor de lezers die niet van je gehoord hebben, zou je kunnen beschrijven wie je bent en wat je doet?
Frank: Ik ben Frank G. Bosman (1978), gepromoveerd cultuurtheoloog, als onderzoeker verbonden aan het Tilburg Cobbenhagen Center aan de Universiteit van Tilburg. De cultuurtheologie neemt alle uitingen van onze moderne cultuur, waaronder zeer zeker ook video games, serieus als vindplaatsen van het religieuze. Aan het Cobbenhagen Center heb ik twee onderzoeksopdrachten. Een daarvan gaat over religie en videogames. De helft van mijn onderzoekstijd besteed ik aan de vraag op welke wijze religie en religieuze thematieken spelen in en rond video games.
S. Hoe denken je colle…

Modus Operandi #2: "Listen Mode" in The Last of Us

Afbeelding
In Modus Operandi nemen we een gameplay-element onder de loep, om te kijken hoe dat onderdeel functioneert. Vandaag: "Listen Mode" uit The Last of Us.
Wat.The Last of Us is ontwikkeld door Naughty Dog en uitgebracht op de PlayStation 3 in juni 2013. Een geüpdatete versie kwam in juli 2014 uit voor de PlayStation 4, inclusief de downloadable content Left Behind
The Last of Us is een survival horror action-adventure game, gespeeld vanuit third-person. Het verhaal van de game leent van zombiefilms en -series. Een schimmel zorgt ervoor dat mensen langzaamaan veranderen. In het eerste stadium zijn ze snel en agressief, "runners" worden ze genoemd. Vervolgens worden ze "stalkers"; de geïnfecteerden zijn schuw en bewegen ze niet, totdat ze je opmerken en je grijpen. De laatste vorm zijn "clickers". Deze zien eruit als lopende zwammen, en zijn blind - de game legt uit dat de schimmel de hersenen volledig overnemen. Ze maken krakende klik-geluiden.

Door…

De houdbaarheidsdatum van games

Bij het vergelijken van video games met film, literatuur en kunst is er één punt waar het medium uitschiet. In het stuk "De beste game? Of de meest recente, goede game?" had ik het over hoe op IMDb anno 2016 nog steeds films van zestig jaar geleden bovenaan staan. Ze worden ook door nieuwe, jonge ogen gezien en erkend als meesterwerken. Je hoeft geen Shakespeare gelezen te hebben om zijn naam te kennen; werken van componisten als Bach, Mozart en Beethoven worden nog steeds ten gehore gebracht. Games echter kennen een korte absurd korte levensduur. Als voorbeeld de recente game Battleborn. Deze multiplayer online battle arena game van Gearbox Software kwam op 3 mei 2016 uit, bij release ongeveer zestig euro. De game is op dit moment ook te krijgen als onderdeel van de 2K Humble Bundle, voor omgerekend €13,66. In minder dan drie maanden tijd is de game te verkrijgen voor één-vierde van de oorspronkelijke prijs. Maar wacht, dat is nog niet alles. Want Battleborn is onderdeel v…

Video Game Filosofie WANTS YOU!

Als ik praat over mijn fascinatie met video games, krijg ik vaak standaard reacties te horen. Hier een klein overzicht van opmerkingen en mijn weerwoord.

"Ik speel geen games, dat is iets voor _____". Er rust een stigma op games, en dit is een reactie die ik vaak genoeg hoor. Er zijn zeker mensen die nog nooit een game hebben gespeeld. Maar misschien speel je geen Tomb Raider, maar wel een potje Candy Crush Saga op je telefoon. Dat is een game. Wat is de gemiddelde gamer überhaupt? Zie deze PDF: 59% man, 41%. 26% van alle gamers is over de 50 jaar. Games zijn niet enkel voor puberale jochies."Alle games zijn zoals Call of Duty". Niet bepaald. Het gelijkstellen van één gewelddadige first-person shooter serie met het medium games is hetzelfde als denken dat de Transformers films typerend zijn voor cinema, of dat 50 Shades of Grey hét toppunt is van literatuur. Eén van de beste games die ik gespeeld heb in de afgelopen jaren is Telltale's The Walking Dead. En ik sc…

Sunday Service #4

Op zondag is er Sunday Service op Video Game Filosofie. Een korte boodschap, bedoeld als moment van bezinning.

Esthetiek is de filosofische tak die zich bekommert om de leer van de schoonheid en de kunsten. Waarom vinden we bepaalde dingen mooi en aangenaam, andere dingen niet? Waar moet een kunstwerk aan voldoen? Kunststromingen kennen haar eigen esthetische leer; door kunstenaars zelf, kunsthistorici en toonaangevende denkers. Voor het medium film kan je denken aan regisseurs zoals Stanley Kubrick, David Lynch of, meer recentelijk, Christopher Nolan. Een typerend gebruik van kleurgebruik, cinematografie of setdesign.
Hoe zit dat met games? Is er een esthetisch ideaal? Ik vraag me of we games kunnen benaderen op die manier. De nagenoeg plot-loze indie art game Flower is prachtig. De lineaire third-person shooter Red Dead Redemption ook. Ze zijn totaal verschillend. Wat ze overeen hebben, is dat het allebei games zijn. Games moeten gespeeld worden om te worden ervaren. Het is daarmee …

Inherent of onbedoeld racisme in fantasy games

Op veel vlakken zijn games een modern medium. Betreft gelijkheid en diversiteit loopt het mateloos achter. Zijn games uitsluitend bedoeld voor blanken? Hopelijk zeg je verontwaardigd 'nee'. Eerder had ik het over de moeilijkheid van diverisiteit in games. Video game designer Neil Druckmann zei in een interview dat hij erachter kwam dat hij een blinde vlek had. Bij het creeëren van zijn personages dacht hij voornamelijk aan blanke, christelijke jongemannen. Druckmann is zich bewust geworden van zijn blinde vlek, maar hij lijkt hier een uitzondering te zijn. Andere video game studio's doen minder hard hun best. Fantasy games hebben daar een groot probleem.
Games lenen van cultuur, zo ook mythologie, sprookjes en andere fantasieverhalen. Video games die zich afspelen in een fantasy wereld zijn doorgaans gebaseerd op de Europese geschiedenis en omgeving, zelfs de meeste Japanse role-playing games. Tauriq Moosa schreef in Juni 2015 een stuk over The Witcher III: Wild Hunt. Dat…

Namen en titels in video games: een onbeholpen zaak

Titels zijn belangrijk. De naam van een ding verwijst naar het ding en is daarmee het ding zelf. Om het concreet te maken: 'bril' is een woord, waar we het object 'bril' mee bedoelen. Daarmee is het woord 'bril' gelijk aan het ding 'bril', althans in de taalkundige zin van het woord. Een naam is de samenvatting van alle eigenschappen die we associeren bij het ding. Ook vanuit marketing en PR is het raadzaam om een goede, duidelijke naam te geven aan een product. Ondanks de miljoenen die worden uitgegeven aan het maken van een nieuwe game of console wordt vaak genoeg de plank misgeslagen. Een titel hoeft niet "cool" of "hip" te zijn. Een naam moet boven alles duidelijk zijn. Mononymen als Destiny of Doom zijn bijzonder sterke namen. The Last of Us, Tomb Raider of Borderlands zijn eveneens sterk. Daar is geen verwarring.
Borderlands is duidelijk. Het vervolg, Borderlands 2, is fantasieloos, maar in één opzicht zie je dat het een vervol…

Video Game Filosofie is live!

Goed nieuws: www.videogamefilosofie.nl is live! Na een paar dagen veel moeite te hebben moeten doen om ervoor te zorgen dat de domeinnaam doorverwees naar de blog is het gelukt.

Spelregels, een paradox en A Link to the Past

Eén van de definities van een spel, is dat er sprake moet zijn van regels. Door duidelijk te maken wat onderdeel is van het spel, is het voor de deelnemers helder hoe te spelen. Toch zijn spelregels niet in beton gegoten. Misschien heb je het wel 's meegemaakt: betekent een boer bij pesten nog eentje opgooien? En is een joker 3 of 5 kaarten kopen? Of denk aan de multiplayer van GoldenEye: 007 voor de Nintendo 64; het personage Odd Job is als enige een stuk kleiner dan de rest en daarmee moeilijker te raken, al snel bestond de ongeschreven regel dat niemand Odd Job mocht kiezen.
Als we zelf als spelers nieuwe regels bedenken voor een spel, is het dan nog hetzelfde spel? Als we als gamer zelf nieuwe regels bedenken, is het dan nog dezelfde game? Het artikel "People Are Doing Remarkable Things With Zelda: A Link to the Past" van Kotaku.com beschrijft hoe een kleine groep fans 25 jaar na het uitkomen van de game The Legend of Zelda: A Link to the Past nieuwe manieren heeft …

Het video game credo

Zijn video games te makkelijk geworden? Het is een terugkerend punt van kritiek. Ik speel games sinds mijn zesde. Dat was in 1993. Ik groeide op met de Super Nintendo, later de PlayStation en Nintendo 64. Als ik bedenk dat ik zeeën van tijd had als klein jochie en tóch niet Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest heb weten uit te spelen weet ik weer hoe lastig games konden zijn. Dat is tegenwoordig wel anders. In de first-person shooter BioShock zitten Vita-Chambers: als je doodgaat, word je daar weer tot leven gewekt. Ik heb onlangs Saints Row IV: Re-elected gespeeld: geen enkele uitdaging; in de game kan je zelfs ongelimiteerde ammo kopen (en niet als 'cheat').

Video games schijnen zich steeds minder vaak te houden aan hét credo van video game design: "easy to learn, hard to master". Makkelijk te leren, moeilijk te meesteren. Denk aan Tetris: op de langzaamste snelheid vallen de blokjes naar beneden en je hebt alle tijd om je volgende zet te bedenken. Maar d…

Modus Operandi #1: Greed Mode in The Binding of Isaac: Rebirth

Afbeelding
In Modus Operandi nemen we een gameplay-element onder de loep, om te kijken hoe dat onderdeel functioneert. Vandaag: Greed Mode uit The Binding of Isaac: Rebirth.
Wat. The Binding of Isaac is een indie roguelike video game met role-playing elementen. Indie wilt zeggen independent, onafhankelijk; de game is ontworpen door Edmund McMillen, bekend van zijn eerdere game Meat Boy (later opnieuw uitgebracht en gepolijst als Super Meat Boy). Roguelike wilt zeggen dat het lijkt op de vroege PC game Rogue; het belangrijkste element is dat de game elke keer een willekeurige wereld neerzet om door de speler te proberen te doorkruizen. Opnieuw beginnen is elke keer anders. In de game zitten items en power-ups, de role-playing elementen.
The Binding of Isaac is niet makkelijk te omschrijven; een let's play video of natuurlijk zelf spelen zal een hoop verklaren. In de game moet je met Isaac (en later met ontgrendelde personages) een kelder afdalen, door verschillende levels heen. De game zit tjo…

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…

Sunday Service #3

Een weekendje weg is heerlijk. Even uitwaaien, op adem komen. Het is goed voor een mens om zo nu en dan de rust op te zoeken. We hebben daar misschien niet altijd de tijd of het geld voor. Er zijn alternatieven. Eerder besprak ik het spelen van games als uitlaatklep, of door te ontspannen met rustige games, zoals Journey. Vandaag echter opper ik om soms games voor een dag of weekend volledig te laten staan. Een meditatie-instructeur citeerde eens een Japanse boeddhist: "Als je het druk hebt, mediteer één uur per dag. En als je het heel druk hebt, twee uur per dag". Datzelfde kan ook voor games gelden. Door soms "nee" te zeggen heb je controle over jezelf. Het "ja" zeggen is dan een krachtiger en overwogen besluit. Het vergroot de betekenis van wat je doet en waar je je op wilt richten, zowel in de game of in je dagelijks bestaan. Games zijn uiteindelijk maar spelletjes. We geven er zelf waarde aan; dat betekent ook dat we er meer of minder om kunnen geven…

De moeilijkheid van diversiteit in games

Ondanks dat fictie bedacht is, moet het gegrond zijn in werkelijkheid om te begrijpen zijn. Beeldende kunst en literatuur hebben meer vrijheid, maar als het gaat over films, TV en games, zijn deze vaak een weerspiegeling van de samenleving. En dat bekekent dat er minder donkere of Aziatische acteurs in films te zien zijn, er weinig aandacht besteedt word aan religie op TV (stel je voor dat je een kijker beledigt!) en dat personages in games vaak blanke mannen zijn.
In een interview, zei Neil Druckmann toe dat hij zich pas onlangs realiseerde hoe belangrijk het is dat personages divers en verschillend zijn.  "I see myself as a pretty progressive person and yet my default is a white, straight, christian male," he said. "That's interesting because I'm Jewish and yet that's the norm for me right now. It's a challenge and it requires energy to deviate from that. Therefore it's important to empower people on the team that are going to push for this pillar…

Toekomstplannen

De video game industrie is aan het veranderen. Waar vroeger personages óf blanke mannen waren óf hyperseksuele cyberbabes, hebben we nu de donkere Lee in The Walking Dead en loopt er nu een anatomische correcte Lara Croft rond. Video game media in Nederland loopt achter de feiten aan: de doorsnee game-website is te plat, gericht op een jong, mannelijk publiek. De gemiddelde leeftijd echter is 35, en 41% van gamers zijn vrouw. Video game recensies zijn overal te vinden, recensies over boeken over video games niet. Wetenschappelijke artikelen over games worden niet behandeld. Als tegenantwoord: Video Game Filosofie.
Een kleine twee weken ben ik nu bezig met Video Game Filosofie. Waar wil ik heen? Wat wil ik bereiken? Ik zal proberen een beeld te schetsen van mijn toekomstplannen. Wie heb ik voor ogen als ik een gedachtespinsel op papier zet? Klaarblijkelijk jij, want je bent dit aan het lezen! Ik wil de geïnteresseerde meekrijgen in de maatschappelijke discussie; om eindelijk 's va…

Bronnen

Ik als video game filosoof lees graag over video games. Er zijn verschillende websites die ik regelmatig bezoek en een aantal wetenschappelijke digitale tijdschriften die ik lees. Ik zal hier een korte beschrijving geven van de bronnen van Video Game Filosofie.
Websites
Ondanks de naam is Kotaku.com is een Amerikaanse website. Naast recensies, nieuws en interviews publiceren ze geregeld interessante stukken.Polygon.com is een wat meer serieuze website; stijlistisch een plaatje, Polygon heeft vaak boeiende analytische artikelen over de game-industrieOok Game Informer is een handige bron. Onderdeel van de Amerikaanse gamewinkelketen GameSpot (wanneer GameSpot genoemd word vermelden ze dat altijd heel netjes)Het Britse blad Edge is zonder twijfel hét beste gameblad; op GamesRadar.com/Edge zijn oudere stukken te lezenSpijtig genoeg is GamePolitics.com niet langer actief; een website gericht op de Amerikaanse politieke discussieIn zijn blog behandelt cultuurtheoloog Frank G. Bosman geregeld…

Thema's in video games

Wolfenstein 3D (1992) is een first-person shooter, dat is Doom (2016) ook. De eerste is in onze moderne ogen mateloos gedateerd. Het spel speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog, waar je als B.J. Blazkowicz je door nazi's heen moet knallen. Doom is een game van nu; splinternieuwe graphics, nieuwste gameplay. En je bestuurt een naamloze Marinier die op Mars demonen moet doorzeven met kogels. Games worden geclassificeerd op hun gameplay-element. First-person shooter, action role-playing, puzzle. Dit is de normale manier om video games in te delen en op die manier te begrijpen. Ergens is dat heel gek, want al blijkt uit de vergelijking tussen twee games in hetzelfde genre, ze kunnen totaal verschillen van verhaal en setting.
Als een game een verhaal heeft, word dat meestal aan de gamer duidelijk gemaakt. Middels een openingfilmpje, cutscenes of een in-game journal. Far Cry 4 begint gelijk te vertellen dat het hoofdpersonage Ajay teruggaat naar zijn ouderlijk land, om zijn moeder'…

Prey for the Gods: beter goed gejat dan slecht bedacht?

Afbeelding
Afgelopen week kwam IndieGames met een nieuwsartikel over de game Prey for the Gods. Momenteel in productie, de ontwikkelaar No Matter Studios heeft een Kickstarter opgezet om meer geld binnen te krijgen. Met nog 24 dagen te gaan, staat de teller op 177,000 van de 300,00. Wat is Prey for the Gods? Deze trailer laat veel zien van het concept.

Herkenbaar?
Een third-person action-adventure met een player-character bewapend met een zwaard en boog, vechtend tegen enorme monsters die verslagen kunnen worden door ze te beklimmen en hun zwakke plek te vinden... De studio doet geen enkele moeite om het te verbergen: dit is Shadow of the Colossus. Sterker nog, zelfs in de beschrijving is het alsof ze de gameplay sectie van het Wikipedia artikel over Shadow of the Colossus gelezen hebben...  The combat in Prey for the Gods is fast-paced, brutal, and up to you. Each of the giants you encounter will be unique. To be victorious, you need to discover and exploit their weaknesses then climb on and de…

Top 7 redenen waarom een "Top 10 van ..." lijst niet werkt

Geregeld hebben video game websites een lijstje als artikel, met titels als 20 Video Game Bosses You Must Defeat Before You DieThe 10 Weirdest Video Games of All Time of The 20 Hottest Video Game Girls. Omdat ik fel tegen zulke stomme lijsten ben, hier een top 10 7 lijstje met waarom zoiets niet werkt.

1. De eerste is misschien te verwachten, maar ze zijn subjectief. Dat klinkt misschien als een schot voor open doel, maar als er staat "of all time" klinkt dat niet alsof dat bedoeld is voor enkel van de lezers van de site. Een vrouwelijke Japanse gamer in de veertig heeft misschien een totaal andere kijk op haar favoriete vrouwelijke gamepersonage dan een puberende Amerikaan van 15, om totaal verschillende redenen.

2. Gesproken over titels, het is niet voor niks "before you die", "of all time" en "hottest video game girls". Je móet er wel op klikken, stel je voor dat je het zou missen! Een "top 10 middelmatige levels" of "graphic…

Sunday Service #2

We leven in een drukke wereld. Er word veel van ons gevraagd, op financieël, sociaal en psychologisch gebied. We doen daar ook zelf aan mee: we laten de drukte en stress toe en geven dat door aan anderen. Het is belangrijk om van tijd tot tijd stil te staan en even op adem te komen. Dat lijkt soms moeilijk, maar vergeet niet dat games daar gebruik van maken.

Denk aan cutscenes, een puzzel die opgelost moet worden of in-game documenten die gelezen kunnen worden. Op zulke momenten kan je je actieve houding even loslaten. Ik sprak al eerder over The Last of Us. Ellie vertelt flauwe grappen uit een moppenboek, een totaal andere ervaring dan langs gewelddadige bendes te moeten sluipen en/of proberen uit te schakelen. Deze wisselwerking zorgt dat voor de energieke stukken de meeste aandacht voor is. Want de boog kan niet altijd gespannen staan.

Dat wilt niet zeggen dat een spannende game niet ontspannend is. We kijken spannende films en series, ook ter ontspanning. Een game kan lekker uitbl…

Video game controverse: een afdaling hoort bij vooruitgang

Ondanks alle controverse rondom video games, is het medium doorgaans bijzonder braaf. In een first-person shooter worden talloze vijanden neergemaaid, maar dat zijn de bad guys en niemand doet daar moeilijk over. In de eerste missie van Call of Duty: Modern Warfare 2, "No Russian", heb je de kans om onschuldige burgers dood te schieten op een vliegveld. Misselijkmakend vond men het. Toen er een trailer van Tomb Raider (2013) verscheen, werd er met veel afschuw gereageerd. Er werd geïnsinueerd dat de jonge Lara verkracht zou worden. In Grand Theft Auto V zit een vrij saaie martelscène waarbij je alleen de martelwerktuigen moet uitzoeken. Ook werd daar met veel verontwaardiging op gereageerd.

Ik zeg juist iets totaal anders: video games gaan niet ver genoeg. Natuurlijk is het doodschieten van onschuldige burgers, verkrachting en marteling afschuwelijk en mensonterend, maar we lezen daarover in boeken en kijken er naar in films. Maar als het op games aankomt, gaat dat te ver. H…

No laughing matter: humor in video games

Afbeelding
Er zijn grappige boeken, humoristische acteurs, comedy series met zeven, acht, negen seizoenen. Humor zit ook in games, maar op verschillende manieren; er is dan ook niet zoiets als een "grappige game". Ik zal kort bespreken hoe humor niet en wel kan in games.

Eat Lead: The Return of Matt Hazard is één van de slechtste games die ik ooit heb mogen ervaren. Met de stem van Will Arnett (Arrested Development, The Lego Movie) leek het interessant. Het is een parodie op games, en dat werkte totaal niet. Een parodiefilm werkt wel omdat jij als kijker weet hebt van waar de draak mee gestoken word. Zoiets als Airplane! of Scary Movie maakt andere films belachelijk.

Een game is een spel, en één van de voorwaarden is dat de speler de uitdaging aan wilt gaan. Wat als de game tegen jou zegt dat wat je doet stom is? Dat is de houding van Eat Lead: het laat zich negatief uit over video games, maar laat vervolgens jou precies doen wat net is bekritiseerd. Daarmee word ook de speler belacheli…

Vans en Nintendo: geen multiplayer succes

Afbeelding
Een paar maanden geleden kwam het nieuws dat Vans met een lijn van Nintendo spullen zou komen. Ik was enthousiast. Persoonlijk hou ik niet van kleding waar met grote letters de naam van het merk opstaat, of dat nou Nike, Superdry of Vans is. Vans heeft wat mij betreft wel kwalitatief goede producten, dus ik stond er voor open. Gisteren ben ik een Vans winkel binnengestapt om 's te kijken. En wat ik zag beviel me niet. Ik zal de producten kort bespreken, en vooral uitleggen waarom ik teleurgesteld ben.



Óf het ligt er te dik bovenop, óf het is niet duidelijk waar de print van is. Linksboven is Mario, er staat nog een vuurbloem, een Goomba en een paddestoel op. Veel te druk en gekleurd. Rechtsboven is Donkey Kong. Waar komt de kleur paars vandaan? Tweede links is van The Legend of Zelda, de NES klassieker. Miniscule karakters, wel een donkerblauwe achtergrond. Tweede rechts is Duck Hunt; veel te druk. Derde links is van Alleyway, de Breakout kloon. Het is nooit een serie geworden en …