Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

The Binding of Isaac en Comedy Bang Bang

Als goed voornemen en als een persoonlijke uitdaging speel ik dit jaar geen games. Ik zal maandelijks een sleutelmoment uit mijn game-geschiedenis bespreken. Drie weken geleden besprak ik Super Mario Land, deze keer zal ik het hebben over The Binding of Isaac: Rebirth.

Een jaar niet gamen, dag twintig

Morgen is het jaar 2018 alweer drie weken oud. Ik heb met vandaag (en als ik het weet vol te houden) twintig dagen geen game gespeeld. Tot mijn eigen verbazing valt het verrassend mee. Niet dat ik ervanuit ging dat ik afkickverschijnselen zou hebben en als een junkie ongecontroleerd mijn huid aan het krabben zou zijn, maar ik had verwacht er meer moeite mee te hebben. Het is vooral iets niet doen natuurlijk; dat is makkelijk om jezelf ergens toe te zetten.
Om eerlijk te zijn, het was nog vrij druk bij DeRat, met de tweede helft van de kerstvakantie. Daarna is het wel flink ingezakt, maar met vervelende omstandigheden bij mijn werk heb ik alsnog meer moeten werken. Dus tijd voor gamen zou ik überhaupt weinig hebben gehad. Er zijn wel een paar momenten geweest dat ik normaal gesproken zou gaan gamen. Twee terug had ik een drukke dag achter de rug. Half negen thuis, gegeten. Eline ging sporten en ik was een uurtje alleen thuis. Ik had op zo'n moment de controller gepakt en hersenloo…

Een jaar niet gamen, dag twee

Gisteren was het Nieuwjaarsdag. Ik heb niet veel gedaan, eerste stukje geschreven over Super Mario Land. 's Middags was er een kleine informele borrel bij café DeRat en ik was bijtijds weer thuis. Soep gegeten en Black Mirror gekeken. Eline is een half uurtje geleden naar haar werk vertrokken en ik heb het rijk alleen.
Ik grapte dat ik vandaag alleen maar zou gaan gamen. Eline zei "dat mag niet!". Het mág wel, maar ik wíl het niet. De eigenheid, het agentschap van het individu maakt het maken van een keuze zo sterk - als het niet "niet mag" van een externe autoriteit is het niet mijn keuze en als ik het wel zou doen dan heb ik niet voldaan aan de eisen van de externe autoriteit. Omdat ik het zélf wil (of niet wil) heb ik de regie in handen.
Mijn PlayStation 4 staat drie meter van me vandaan. Ik zou, als ik zou willen, gelijk weer in een digitale wereld terecht kunnen komen. Mis ik gamen? Ja en nee. Ik heb geen behoefte om door de besneeuwde bergen van Skyrim t…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Just Cause 3: onrealistisch door realisme

Eindelijk weer 's een degelijke game bij het maandelijkse aanbod van PlayStation Plus: Just Cause 3. Met veel plezier heb ik Just Cause 2 voor de PlayStation 3 gespeeld en ik was nieuwsgierig naar het vervolg. In de de Just Cause serie bestuur je eenmansleger Rico Rodriguez, die gespecialiseerd is in het verwijderen van cliché dictators. Betreft gameplay is het een third-person shooter in een open world setting, waarbij door dorpen en militaire bases te ontdoen van propaganda en de onderdrukkende militairen de macht van de slechterik beetje bij beetje minder wordt. Denk jaren '80 actiefilm, zo gaat het er ongeveer aan toe.

Met de technologische mogelijkheden van de PlayStation 4 en Xbox One is Just Cause 3 grafisch indrukwekkend. Ook is de game enorm: het is een eilandengroep verspreid over 1000 vierkante kilometer. Ter vergelijking: de provincie Utrecht is 1385 vierkante kilometer. Maar dit realisme heeft een keerzijde: het maakt het paradoxaal méér onrealistisch. Het is de …